Debaty sejmoweq567 Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie uregulowań prawnych dotyczących korzystania z karetek pogotowia

   Nawiązując do zapytania posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej pana Jacka Kasprzyka w sprawie pobierania opłat za usługi medyczne świadczone przez pogotowie ratunkowe, minister zdrowia i opieki społecznej, z upoważnienia prezesa Rady Ministrów, przekazuje wyjaśnienia w ww. sprawie.    Statystyczne wyliczenie GUS za rok 1997 podaje 3 351 741 wyjazdów pogotowia ratunkowego w ciągu roku, z czego 2 971 542 wyjazdy do przypadków ogólnolekarskich, tzn. takich, które powinny być załatwiane przez podstawową opiekę zdrowotną. Ilość wyjazdów do bezpośredniego zagrożenia życia, wypadków, katastrof itp. (380 199) stanowi jedynie ok. 15% ogólnej liczby wyjazdów.    Te dane wykazują niezbicie, że podstawowa działalność pogotowia ratunkowego, jaką jest ratowanie życia ludzkiego, stanowi niewielką część jego działalności, co sprzeczne jest z zadaniami, jakie pełnić powinno. Aktualnie pełni ono rolę ˝przychodni na kółkach˝ - najdroższy i najmniej efektywny sposób sprawowania podstawowej opieki medycznej. Wprowadzana obecnie reforma służby zdrowia w swych założeniach ma doprowadzić do stanu, w którym podstawowa opieka zdrowotna w formie lekarzy rodzinnych, przychodni lekarskich i innych form opieki podstawowej przejmie od pogotowia ratunkowego działania pomocy doraźnej w przypadkach nie zagrażających życiu. Pogotowie ratunkowe zgodnie ze swoimi zadaniami wykonywać będzie świadczenia ratownicze w sytuacjach bezpośredniego zagrożenia życia, wypadkach, urazach, katastrofach oraz świadczenia pomocy doraźnej związane z ciążą i porodem (ustawa o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym z dnia 6 listopada 1997 r. - rozporządzenie ministra zdrowia i opieki społecznej z dnia 2 listopada 1998 r. w sprawie wykazu świadczeń ponadstandardowych).    Zgodnie z ww. rozporządzeniem świadczenia wchodzące w zakres podstawowej opieki zdrowotnej są dla pogotowia ratunkowego świadczeniami ponadstandardowymi i jako takie powinny być opłacane przez pacjenta.    Dyspozytor pogotowia ratunkowego przyjmujący wezwanie zobowiązany jest do przeprowadzenia szczegółowego wywiadu dotyczącego schorzenia i wstępnego zakwalifikowania jako zagrażające życiu lub ponadstandardowe. W tym przypadku zobowiązany jest poinformować wzywającego o tym, że wezwanie może zostać zakwalifikowane przez lekarza jako ponadstandardowe - płatne. Decydująca kwalifikacja należy do lekarza, który udziela świadczenia medycznego. Pacjent, u którego świadczenie zdrowotne zostało zakwalifikowane jako świadczenie ponadstandardowe ma prawo do odwołania się od decyzji lekarza w formie pisemnej do dyrekcji właściwego pogotowia ratunkowego, z prośbą o ponowne rozpatrzenie kwalifikacji świadczenia. Cennik na świadczenia ponadstandardowe na danym terenie ustalany jest przez dyrektora pogotowia ratunkowego w porozumieniu z pełnomocnikiem kasy chorych i może różnić się w zależności od województwa, powiatu czy jednostki pogotowia ratunkowego. Aby kwalifikacja świadczenia była ustalana prawidłowo, dyrektorzy poszczególnych jednostek pogotowia ratunkowego powinni ustalić ścisłe kryteria (standardy) obowiązujące w tych jednostkach przy przyjmowaniu zgłoszeń (sposób przeprowadzania wywiadu przez dyspozytora, klasyfikacja zgłoszeń, rodzaj wysyłanego zespołu). Lekarze udzielający świadczenia medycznego również powinni zostać poinformowani o zasadach kwalifikacji świadczenia.    Wprowadzając usługi ponadstandardowe, ustawa o ubezpieczeniach zdrowotnych ma na celu ograniczenie w sposób znaczący wyjazdów pogotowia ratunkowego do przypadków, którymi zajmować powinien się lekarz rodzinny lub przychodnia. Pacjent, u którego rozstrój zdrowia nie kojarzy się z zagrożeniem życia, powinien uzyskać świadczenie od lekarza rodzinnego, w przychodni u lekarza leczącego go na stałe. Aby uniknąć dwuznacznych sytuacji konieczna jest wyczerpująca i ogólnie dostępna informacja o zasadach kwalifikacji przypadków, prowadzona przez zakłady podstawowej opieki zdrowotnej, lekarzy rodzinnych i pogotowie ratunkowe.    Aktualnie prowadzone są prace nad projektem ustawy o ratownictwie medycznym, w której zostanie ściśle określony zakres działań pogotowia ratunkowego, standardy postępowań, standardy ilościowe dotyczące zabezpieczenia danego obszaru itp. Ustawa ureguluje również współzależność działań między podstawową opieką zdrowotną i ratownictwem medycznym.    Minister    Wojciech Maksymowicz    Warszawa, dnia 10 lutego 1999 r.